Tag Archives: Anneleen in China

Countdown 2.0

5 Jul

Pause II; 5 juli 2013:   Afscheid genomen, valiezen gepakt en vliegticket klaar. Het enige wat me nog rest te doen is dit blogbericht posten en misschien die watermeloen eens uit de koelkast halen. Mijn korte bezoekje aan het secretariaat zo’n tien minuten geleden bevestigde nogmaals dat geen enkele Chinees ooit exact kan voorspellen wanneer je je certificaat kan gaan ophalen. Ik zal binnen twee weken nog een poging wagen.

Rewind <<; 4 juli 2013:   Mijn laatste dag in Ningbo zijn we in Hangzhou gaan vieren. Hangzhou is nu eenmaal het souveniershopping-paradijs en het beroemde Westlake zag er nooit eerder zo adembenemend mooi uit. Met Nina, Helena en Basia maakten we er een fantastische laatste dag van en afscheid, wat is dat? We komen elkaar op een dag so-wie-so weer tegen!

Rewind <<; 1 juli 2013:   De twee laatste examens ingevuld, ingediend en daarmee het schooljaar afgesloten. Chinese style (of moet ik zeggen Ningbo style?) uiteraard: leerkrachten lieten ons in een leeg klaslokaal de examens invullen en dat alles dan ook erg vlotjes verliep, hoef ik er niet bij te vertellen zeker?

DSCN9763

Rewind <<; 12 juni 2013:   Onze allerlaatste schooluitstap, dit keer naar Xiangshan. Dit hele dorp werd opgebouwd om het decor te vormen voor een Chinese tv-serie en voor de allerlaatste keer trokken we Chinese traditionele kleren aan. Is het normaal dat ik na een jaar in China gewend ben geraakt aan verkleedpartijtjes? Terwijl we vandaag schuilden voor de regen, zouden we drie weken later schuilen voor de brandende zon, die rond het middaguur makkelijk 40graden haalt.

Ons team, na de overwinning, met de beker! =)

Rewind <<; 9 juni 2013:   Geheel onverwachts haalden we de tweede plaats op Ningbo’s Internationale Kungfu wedstrijd. Bij de voorbereidingen hadden we geen flauw benul dat het zo’n serieuze bedoening was en toen we aan de vooravond van het spektakel de Oostenrijkse Wushu kampioen Florian ontmoetten, werd ons beeld meteen wat bijgesteld. De tweede plaats in onze ’16-Form-Taichi’- reeks was dus meer dan we ooit durfden dromen. Een fantastische ervaring, die me veel bijleerde over die prachtige Chinese gevechtssporten.

Rewind <<; 1 juni 2013:   Als volleerde modellen trokken Nina, Basia, Amandine en ik de catwalk op om de Indonesische traditionele mode te showen. Dit hele Indonesische event wekte mijn interesse voor het land en zijn cultuur: wat een vriendelijke mensen, wat een lekker eten en wat een prachtige landschappen. Misschien mijn volgende reisbestemming?

Smile! Met Nina =)

Rewind <<; augustus 2012:   De tijd van voor ik voet zette op Chinese bodem, toen ik nog braaf wachtte op groen licht om over te steken en niet de longen uit mijn lijf schreeuwde om de aandacht van de ober te trekken.  Ook toen startte ik een blogbericht met de titel ‘Countdown’. De countdown van toen is de exact omgekeerde van die van nu: mijn laatste twee weken in dit prachtige land, dat je vaak verstomd doet staan (letterlijk en figuurlijk) en je van je sokken blaast (figuurlijk en dan in het verkeer ook wel letterlijk), zijn intussen ingegaan. Eén woord om mijn jaar te beschrijven? Verrijkend. Het is een prachtig jaar geweest, maar ook een moeilijk. De Chinese cultuur is voor buitenlanders moeilijk toegankelijk en zelfs als je de taal (een klein beetje) beheerst, loop je er vaak verloren. Toch heeft dit jaar me meer bijgeleerd dan een jaar achter de boeken kruipen in België. Als mijn Chinees er al niet op vooruitgegaan is, dan wel mijn inzicht in de Chinese cultuur.

Forward >>; 6 juli 2013:   Vandaag zal ik om 10.40u op de luchthaven in Beijing vier Belgische vriendinnen opwachten. We zullen samen China doorkruisen, proeven van het lokale eten en de plaatselijke cultuur, en het zal ook een beetje mijn persoonlijk afscheid zijn van een land dat mijn leven op zoveel mooie manieren heeft beïnvloed.

Forward >>; 20 juli 2013:   ’s Morgens vroeg worden we verwacht op de Pudong International Airport van Shanghai voor onze vlucht richting België. De stewards zullen merken dat mijn twee valiezen te zwaar zijn, maar zullen me toch zonder problemen laten inchecken. Gewoon omdat ik een uitwisselingsstudent ben, die met een krop in de keel een fantastische ervaring achter zich laat.

 

 

Advertenties

China voor Beginners

27 Mei

Liefste thuis,

Omdat in mei elke vogel nu eenmaal een ei legt, werd het ook hoog tijd voor het mijne, in de vorm van een blogbericht! Houden we het spreekwoordelijk? Laten we het hebben over ‘Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens’ en ‘Mijn thuis is waar mijn Stella staat’. Klokken zijn een duivelsgeschenk in China, ze doen denken aan de dood, en bier smaakt hier het liefst naar water met een druppel alcohol. Als buitenlander in China is het een hele klus je plekje te veroveren in deze vreemde cultuur en af en toe denk je daar weleens bij dat uiteindelijk toch ‘Oost, west, thuis best’ blijft gelden. En als jij niet van het oosten naar het westen kan gaan, dan komt het westen toch gewoon naar jou? En zo ging ik mijn geliefde westen op een mooie aprildag oppikken op de luchthaven in Shanghai. Voor een keertje kroop ik uit mijn rol als uitwisselingsstudente en gidste ik papa, mama en Lauranne door het adembenemende China!

Met z'n vieren op de Bund in Shanghai! =)

Je kan er niet omheen: tussen China en België gaapt een enorme culturele kloof, die met wat humor, geduld en dat klein beetje thuis aan je zijde makkelijk te overbruggen valt. Nieuwsgierigheid is ook een troef voor elke reiziger: zo trokken we foto’s aan een tempo van 238 per dag en de kunst van het stokjes-eten werd dagelijks bijgeschaafd. Iedereen ervaart elk land en elke reis anders, maar hieronder lezen jullie alvast hoe wij China beleefden:

  • Chinese Cuisine

 Van dumplings tot baozi (gevuld deegbroodje), van tangculiji (misschien wel de originele babi pangang én Lauranne’s favoriet) tot hotpot (Chinese fondue), van gebakken rijst tot zelfgemaakte noedels: we proefden het allemaal! En nee, niet enkel in de chique restaurants, ook het typische Chinese straateten kwam aan bod! De goedkoopste plekjes hebben niet altijd een Engelstalige menu, maar ze serveren soms het lekkerste eten. En speciaal voor mij, na zeven maanden wel wat uitgekeken op de Chinese lekkernijen, ook af en toe een uitstap naar een westers restaurant =)haha Met als hoogtepunt het Belgische Morel’s in Beijing!

Met mama voor Morel's

  • Taxi’s

 Als buitenlander in China zal je meermaals bedot worden en in vijftig procent van de gevallen is dat door een taxichauffeur. Wij lieten uiteraard niet met ons sollen en vooral mama’s agressieve ‘wraakacties’ deden enkele chauffeurs heel snel uit hun zetel schieten. Je modderige valies op de witte achterbank zwieren van de énige nette taxichauffeur in Suzhou? Foei. De linkerachterdeur van de taxi openbreken? Not done: die blijft ten allen tijde dicht, kruip maar verder naar de rechterdeur!

Met Lauranne in Hangzhou :)

  • Chinezen

 Al eens geprobeerd een kaartje te kopen in een Chinees treinstation? Die eerste rij op Werchter is waarschijnlijk comfortabeler. Ook de regel ‘voorsteken of voorgestoken worden’ is hier altijd en overal van toepassing. Ellebogen breed en hop vooruit! Chinezen zijn verder een nieuwsgierig volkje en als ze niet verlegen komen vragen om een foto, zie je af en toe wel een stiekeme lens naar jou gericht. Dat hier een ander idee van beleefdheid geldt, werden we door de dagelijkse rochels en plassende kinderen aan herinnerd. Ook privacy kent krijgt hier een andere invulling: Franse wc’s zonder deuren… Wie durft? =)haha Verder zijn Chinezen heel creatief: zo kunnen drie mensen dezelfde job hebben, met toch elk een andere functie. Eentje doet daarbij effectief het werk en de andere twee kijken of het goed is. Ook verkeerslichten verduidelijken, telt als job in China. Uitgerust met vlag en fluovest, geven deze werknemers bij groen een signaal dat het tijd is om over te steken en bij rood houden ze assertieve voetgangers tegen. Naast onze dagelijkse discussies met taxichauffeurs, leerden we ook heel fijne en vooruitstrevende Chinezen kennen, zoals onze vriend Zhang in de nachttrein. Hij studeerde aan de Beijing University en had een heel andere kijk op China én de regering dan eender welke andere Chinees die we al eerder ontmoetten.

Met papa op Tiananmen!

  • Straatbeeld

Neen, Chinezen wonen niet in huisjes met opkrullende daken en een stenen draak die hun voordeur bewaakt. Ze wonen in appartementsblokken, het ene naast het andere, afgewisseld met enorme wolkenkrabbers vol kantoren. Tijdens die eerste rit door Shanghai van de luchthaven naar het hotel, bleef dat stereotiepe Chinabeeld dus uit en moesten we (ik zo’n zeven maanden eerder) concluderen dat China veel moderner, grootser en impressionanter is dan we het ons hadden voorgesteld. Zoals papa wel opmerkte: je hoeft maar een zijstraat van die grote avenue in te slaan en je komt al dichter bij het ‘echte’ China met straatverkopers, fruitwinkeltjes en fietsenmakers.

In Luoyang :)

  • Karaoke

Als je naar een ander land gaat, kan je je maar beter zo snel mogelijk integreren. In het belang van ons integratieproces, trokken we dus ook naar de karaoke! Daar werd niet de culturele kloof tussen China en België, maar de generatiekloof tussen paps en mams en Lauranne en ik duidelijk =)haha We hebben niet gevochten om de micro, maar wel de longen uit ons lijf gezongen/gegild. Gelukkig is het de Chinese gewoonte een privékamer te huren. Videobeelden? Check! Maar die bewaren we voor het volgende familiefeestje, want ik hoor dat home video’s de laatste trend zijn in de Paulissen familie.

Met papa op de Chinese muur :)

  • Bezienswaardigheden

 Van de Bund in Shanghai, tot het Terracottaleger in Xi’an, van de grotten in Luoyang tot de lange muur, van de Verboden Stad tot Tiananmen in Beijing: China is werkelijk adembenemend! De geschiedenis en de verhalen die aan deze monumenten zijn voorafgegaan, doen je pas echt beseffen wat een fantastisch rijk China is en in het verleden al was. China is nog steeds een archeologische goudmijn en bovendien een ontzettend veelzijdig land. Op een maand tijd hebben we enkele indrukken van China kunnen vormen en kregen we de kans om de hoogtepunten te bezichtigen. Maar voor panda’s in Sichuan, de berg Huangshan en een riviertocht op de Yangzi, was onze tijd veel te kort.

En zo kwam onvermijdelijk ook het afscheid weer dichterbij. Na een fantastische maand en dat geweldige thuis-gevoel dat ik zo gemist had, bleef ik als laatste achter in China. Uit het oog uit het hart? Helemaal niet! Er zijn misschien maar weinig dingen onvoorwaardelijk in het leven, maar die thuis blijft wel op me wachten =)

Intussen tikt de klok razendsnel verder en zijn mijn laatste twee maanden in China ingegaan. Nog op het programma? Een Indonesische modeshow, een Taiji-wedstrijd en Ningbo nog twee maanden lang op stelten zetten! Dat is tot mijn volgende tourgroep aankomt tenminste… Girls buckle up, want ook jullie gaan een fantastische Chinese rit tegemoet! =)haha

Dikke zoentjes en… tot snel!

 

 

Same same, but different

25 Mrt

Hallo thuisfront?

Ik ben helemaal terug! Waarom ben ik twee maanden ‘off radar’ geweest? Waar zat ik ondergedoken? En wat deed ik op die plek?

Ik neem jullie terug mee naar een druilerige januaridag… Ningbo was intussen een spookstad: winkelrekken werden niet meer bijgevuld, restaurants werden gesloten en koning winter had China in z’n greep. Vluchten leek de enige optie en ik wisselde het grijze winterweer van China in voor het kleurrijke Zuid-Oost Azië. Eens aangekomen in Kuala Lumpur, Maleisië, ontmoette ik mijn medevoortvluchtige: Luca Janssens. Drie jaar sinologie in Leuven, waarvan twee jaar mijn buurjongen, zes maanden China en een gedeelde liefde voor hetzelfde hondenras, maakte hem tot mijn perfecte kompaan. Onze vluchtroute pasten we voortdurend aan, maar in grote lijnen ging het zo: van Maleisië trokken we naar Thailand, van daaruit reisden we verder naar Cambodja om vervolgens te eindigen in Vietnam. Zes weken, twee rugzakken en ontelbare fascinerende ontmoetingen later, zijn we niet zomaar ontsnapt aan de winter in China: we zijn een onvergetelijke reis en een schitterend avontuur rijker!

met Luca

Ik zou een boek kunnen schrijven vol kleurrijke anekdotes over onze hobbelige bus- en treinritten, toiletstops in open veld, aapjes die toeristen bestelen in Thailand, tuktuk-chauffeurs die ons niet naar onze bestemming maar naar dure juwelierszaken reden (hallo commissie), wezelpoep in je koffie, ladyboys op fascinerend hoge hakken, Indische filmvoorstellingen, verdwalen in de jungle, muay-thai bokswedstrijden, fietstochtjes op het Cambodjaanse platteland… Maar laat ik een lang verhaal kort maken en de absolute toppers op een rijtje zetten:

  • Thaipusam Festival in Georgetown, Maleisië

Eerst wil ik jullie graag voorstellen aan mijn nieuwe vriend Maleisië. Dit prachtige land is er één van veel gezichten. We vonden er Chinese, Britse, Pakistaanse en Indische invloeden. Het grootste bewijs dat de Indische gemeenschap goed vertegenwoordigd is in Maleisië is wel het grote Hindu-festival Thaipusam. Jongens van wie hun ‘wens’ in vervulling ging, bedanken hun god door hun wangen te doorspiezen, hun rug te piercen en rond te dansen met een zware last op hun schouders. Eng, maar wat een ervaring!

Thaipusam

Thaipusam

  • Kamperen op het verlaten eiland Koh Tarutao, Thailand

Tentje op het strand, uitzicht op de zee en zelfgemaakte papayasalade van een Thais vrouwtje. Moet ik nog meer zeggen? Dit was vakantie ten top! Geen drukte, geen toeristen en het strand helemaal voor ons alleen… Alsof we in een vakantiebrochure beland waren! =)haha

Koh Tarutao

  • Bangkok, Thailand

In deze bruisende stad is werkelijk alles mogelijk! Dit is de plaats waar alles kan en ALLES te koop is: van identiteitskaarten tot een avond met een Thaise schone. Anderzijds ben jij als toerist niet meer dan een wandelende portefeuille: je geld zal hier rollen! In no-time word je hier een meester-onderhandelaar en als kers op de taart kan je jezelf een Oxford-diploma uitreiken. Dream big!

Bangkok

Bangkok

  • Karen Longneck Tribe, Chiang Mai, Thailand

Iedereen kent ze wel: de mooie vrouwen met de gouden ringen om hun nek. Vanaf vijf jaar krijgen de meisjes van deze stam die beroemde ringen om hun nek geschoven. Die ringen kunnen nog uitgedaan worden: pas vanaf tien jaar volgt de definitieve variant. Onze gids legde uit hoe kinderen ‘vrij’ waren om de gouden ringen te weigeren. ‘Vrij’ tussen aanhalingstekens ja, want welk tienjarig kind weigert nu wat de hele gemeenschap van haar verwacht? Deze stam wordt niet ondersteund door de Thaise overheid en leeft van het toerisme. Vrouwen weven sjaaltjes om later te verkopen en mannen houden olifantentrekkings voor toeristen, zoals wij.

Karen Longneck Tribe

baby-olifantje =)

  • Angkor Wat, Siem Reap, Cambodja

Ontelbaar veel tempels hebben we op deze reis bezichtigd, maar het hoogtepunt was ongetwijfeld het beroemde Angkor Wat. We waren zo onder de indruk dat we na ons eerste bezoek nog een keertje terugkeerden om ook de zonsopgang te bezichtigen. De tempel is naar het westen gebouwd, wat mooie taferelen oplevert ‘s morgens vroeg. Ook de andere duizend jaar oude tempels in de buurt waren erg impressionant: zo gingen we ook een kijkje nemen in de Bayon-tempel, met gezichten uitgehouwen in de wanden van de tempel, en in de Ta Prohm-tempel, waar de boomwortels over de tempels krullen en waar bovendien Tomb Raider werd opgenomen. Het enige jammere aan al deze tempels is dat IEDEREEN ze wilt zien en je tussen een hele horde toeristen loopt. Een mooie foto maken is dus een hele klus! =)haha

Angkor Wat

Bayon tempel

Ta Prohm tempel

  • Phnom Penh, Cambodja

Cambodja liet zo’n diepe indruk op me na dat het voor mij het absolute hoogtepunt van de reis was. De bevolking is er eerst en vooral erg arm. Ze doen zo hard hun best om je wat te verkopen in hun winkeltjes en in een seconde vragen ze nog slechts de helft van de aanvankelijke prijs voor hun souvenirs. Bovendien zitten in het hele land nog landmijnen in de grond en de slachtoffers daarvan kunnen niet op veel steun van de overheid rekenen. Ook prostitutie is een probleem. ‘No money, no honey’ is wat een Cambodjaanse schone tegen twee dikke westerse mannen prevelde.  Daarnaast waren we ook erg aangedaan van ons bezoek aan de Tuol Sleng gevangenis en de Killing Fields in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Hier kan je nog bezichtigen hoe Pol Pot en zijn communistische Khmer Rouge amper veertig jaar geleden hun eigen volk folterden en gruwelijk vermoordden. Ondanks dat alles, zijn de mensen hier ongelooflijk vriendelijk! We kregen meer dan eens een bedankje van de locals om de tijd te nemen om hun land te bezoeken. En dat was het meer dan waard.

  • Mekong Delta, Vietnam

Op een roeibootje op de Mekong Delta, met tussenstops bij een lokale cocos-snoepjes handel, een plaatselijke imker  en tussendoor nog een slang in je nek! Erg toeristisch, maar wat een dag =)haha

op de Mekong Delta

Brrr...

  • Een dagje erop uit met onze Easyriders in Dalat, Vietnam

Deze lokale motorrijders kennen de streek als hun broekzak en nemen je, vanachter op hun motor, mee naar de mooiste plekjes in de omgeving. Zo toonden ze ons een zijdeweverij, prachtige watervallen en een minoriteitendorpje in de buurt. In dit land zal je er bovendien niet aan ontsnappen: motors domineren het Vietnamese verkeer, zoals fietsen dat in Leuven doen! =)haha

op de motor =)

Helaas komt aan elke mooie ervaring ook een eind en eerlijk waar? Na zes weken begon het toch wat te kriebelen om mijn vertrouwde Ningbo weer te zien. ‘Same same, but different’, zou je het weerzien kunnen omschrijven, zoals ook de Thaise verkopers hun ‘unieke’ producten aanprijzen. Het heeft twee weken geduurd voor ik hier weer op mijn pootjes terecht kwam, maar intussen ben ik alweer een flinke student in de F-klas, een jaartje ouder en ongeduldig om binnen minder dan een week mijn ouders en zusje op te halen op de luchthaven in Shanghai! Life’s good, maar die conclusie hadden jullie zelf al kunnen trekken misschien? =)

Veel liefs vanuit het verre China!

 

Feest!

20 Jan

Liefste thuis,

Weet je nog die dag? Die dag dat we er allemaal van overtuigd waren dat onze goede voornemens langer dan een week zouden meegaan? Inderdaad, Nieuwjaar. Na vier maanden in Ningbo, kan ik je wel toevertrouwen dat je op die tijd hier ongeveer alles gezien hebt. Twee keer. Om het nieuwe jaar in te zetten trokken we dus naar het mooie Hangzhou. Nieuw jaar, nieuwe locatie. Maar laten we eerlijk zijn: Nieuwjaar is overrated. Waarom trekken we elk jaar onze mooiste jurkjes en onze hoogste hakken aan om enkele uren later te concluderen dat 2013 toch niet zo heel verschillend is van 2012? Onze nieuwjaarsnacht was er een van pure drama. Dat lijkt me logisch als je met acht twintigjarigen op stap gaat. Ik was al lang blij om slechts een figurant in de hele soap te zijn en samen met de andere figuranten praatten we na het feestje nog uren na over boeken, films en over hoe het komt dat sommige culturen nu eenmaal met andere botsen. We wonen dan wel in China, maar de grootste cultuurclash speelt zich eerder af tussen de uitwisselingsstudenten onderling. Sjee, dat klinkt pessimistisch, maar geen zorgen, drama maakt het leven nu eenmaal interessant. =)haha

Iets minder dramatisch en eerder slaapverwekkend waren de lessen die volgden op onze nieuwjaarstweedaagse. De twee lesdagen die we vrijaf hadden gekregen, mochten we in het weekend gelijk weer inhalen. Dat betekende dus dat we van vrijdag tot vrijdag aan één stuk door les hadden. Die lesmarathon was trouwens geen uitvinding van onze Ningbo University, de regel geldde in heel China. Heel erg vond ik dat allemaal niet: het was de eindspurt naar de examens.

Als je eerst drie jaar examens in Leuven hebt afgelegd, dan zijn de Ningbo-examens een feest. =)haha Onze taalkunde lerares kwam onze examens even uitdelen en liep vervolgens weer het lokaal uit met de boodschap: ‘Breng maar naar mijn bureau als je klaar bent. En niet afkijken!’ Als brave schaapjes gehoorzaamden we haar bevelen, maar over woordenboeken had ze niets gezegd. =)haha Zoals afgesproken gingen we haar na afloop opzoeken in haar bureau en daar wuifde ze al met de oplossingen: ‘Verbeter nu maar.’ Nee nee, je leest het goed: ik vulde eerst mijn examen in en quoteerde daarna mezelf. Een mooie 17 dit jaar. Wel wat anders dan het Leuvense studentenleven. Ook de andere twee examens verliepen vlotjes en met nog twee 18’en op zak sloot ik het eerste semester netjes af. Eindelijk vakantie!

De start van de vakantie betekent normaal gezien ‘feest’, maar in plaats daarvan kreeg ik af te rekenen met een wel heel vervelend probleem. De aanleiding daarvan moet ik misschien al op Nieuwjaar zoeken… Sinds mijn Braziliaans avontuur hou ik er bij Nieuwjaar een vreemde gewoonte op na. Zo ga ik telkens het nieuwe jaar in met rood of geel ondergoed. Rood staat voor liefde en geel voor geld. Onder het motto ‘geld maakt niet gelukkig’, koos ik dit jaar voor rood ondergoed. Foute keuze, zo bleek. Nog geen twee weken later waren al mijn Belgische rekeningen in China geblokkeerd. De heel Chinese uitleg die op de automeet verscheen: ‘Transaction was cancelled for some reason’. For some reason kan in China ook wel vertaald worden als: los het zelf op. Niemand wist wat het probleem was en hoe het op te lossen. De heldin in het hele verhaal was natuurlijk… mama! Dankzij haar talrijke telefoontjes kon ik uiteindelijk bij Western Union terecht om geld af te halen. Hoewel het eigenlijke probleem nog steeds niet opgelost is, kan ik nu tenminste met een volle portemonnee beweren dat geld niet gelukkig maakt. =)haha

Eindelijk feest dus? Toch niet. Ningbo stroomt tijdens de wintervakantie volledig leeg. Chinese studenten keren terug naar hun families om Chinees Nieuwjaar te vieren en de uitwisselingsstudenten? Die hebben goed begrepen dat als ongeveer alle restaurants op de campus sluiten en de winkelrekken in supermarkten niet meer bijgevuld worden, je zelf ook maar beter kan emigreren. Dat is dus ook mijn plan. Vanaf overmorgen kan je me vinden in Zuid-Oost Azië waar ik samen met mijn Leuvens klasgenootje Luca ga overwinteren. Zon, zee en strand? Dat is pas feest!

Dikke zoenen en tot binnen een dikke maand =)

Sneeuw in Ningbo!

Eindejaarsspecial!

29 Dec

Het voorspelde einde van de wereld bleef uit, Kerstmis sloop stiekem voorbij en nu staat ook Nieuwjaar voor de deur! Hoog tijd voor een verslagje van mijn Chinese studentenleven. Dit keer neem ik jullie mee naar de wereld achter de coulissen van de Chinese traditionele dans, naar oude Chinese oorden, naar de moderne metropool Shanghai, naar culinaire hoogtepunten in Nanjing en naar een niet zo traditionele Kerstmis!

Het was de laatste vrijdag van november. Negen uur ’s morgens. Veel te vroeg en veel te koud. Ik beende mijn weg naar de grote theaterzaal net naast de hoofdtoegangspoort. De theaterzaal waar Oliver Twist twee weken eerder nog smeekte om een broodje, daar zouden wij vandaag in de spotlights staan. Wat ik na de twaalf uur durende repetitie van de dag voordien leerde, was dat je maar beter overal te laat kan komen. Zo hoef je niet alle zestien andere voorstellingen te doorlopen voor de jouwe, als laatste, aan de beurt is en kan je een lange dag op de scène in slechts twee uur afronden. Anderhalfuur netjes te laat kwam ik dus aan. Ook mijn collega-dansers hadden dezelfde lessen getrokken uit de voorgaande repetities en we waren net op tijd om de kostuums aan te trekken en één voor één in de make-up- en daarna kappersstoel neer te ploffen. All glitter and glamour backstage? Dan moet ik je teleurstellen. Ons dansteam telde al lang niet meer af naar die veelbelovende spotlights, een nieuwsgierig publiek en de eerste deuntjes van ons liedje die onze act zouden inluiden. We telden intussen af naar de laatste deuntjes van ons nummer die het einde van zaterdagochtendrepetities in de kou zouden beloven. We telden af naar het applaus van het publiek en het doven van de lichten. Eén opnameronde, twee voorstellingen en uren geduld later, beloonde het publiek ons eindelijk met zijn applaus. En wat een applaus! Misschien toch een klein beetje jammer toen de lichten doofden. En misschien zouden we al die zaterdagochtendrepetities, die nog vroeger dan onze lessen startten, toch wel een klein beetje missen. Want we waren tenslotte een fijne culturele mengelmoes en die spotlights? Die voelden nog wel warm aan, zo in het koude winterweer.

De meisjes van onze dansvoorstelling! =)

Van het podium naar een heel andere scène: die van het oude China. Onze school organiseerde afgelopen maand twee tripjes: eentje naar Ninghai en het volgende naar Xitang. Beiden oude Chinese steden waar het traditionele China tot leven komt en waar wij, uitwisselingsstudenten, eindelijk China konden zien zoals we het ons altijd voorgesteld hadden. =)haha Xitang deed een beetje denken aan Suzhou: een rivier baant zijn weg tussen de kleine steegjes en maakt het een erg romantisch stadje, met fijne (toeristische) winkeltjes en bruggetjes die de oevers met elkaar verbinden. In Ninghai zagen we vervolgens hoe gezinnen werkelijk nog woonden in de koude stenen huizen, hoe ze hun was te drogen hingen en een potje stoofden op het aanrecht. Geen warm water, geen elektriciteit en geen echte wc’s… Over wc’s gesproken: al je ergste toiletnachtmerries worden hier in China werkelijkheid! Alsof een Franse wc nog niet genoeg is om je te doen huiveren, hebben we op school wc-deuren die slechts tot op borsthoogte komen. Als je rechtstaat kan je dus fijn een kijkje nemen bij de buren. Gisteren nog naast de juf op wc. Gezellig!

Xitang

Van het traditionele China naar het China van de toekomst: Shanghai. In deze wereldstad trok ik er dit keer in mijn eentje op uit. De queeste voor een Vietnam-visum. Jullie verwachten waarschijnlijk dat ik hopeloos verloren liep, bijna bestolen en minstens een keertje in het zak gezet werd op mijn queeste, maar helaas, geen drama, alles verliep vlekkeloos. =)haha Shanghai was ook slechts een tussenstop want mijn eindhalte was eigenlijk Nanjing. Daar woont mijn collega-sinoloogje Yoana en ook Thomas, Joke en Tessa kwamen voor de gelegenheid naar deze voormalige Chinese hoofdstad afgezakt. We bezochten onder andere het mausoleum van Sun Yatsen, maar wat we vooral deden was lekker eten. Na vier maanden China komen rijst en noedels je de keel uit en wil je wel eens wat anders. Een broodje met kaas? Een warme pannenkoek met aardbeitjes? You name it, Yoana gidste ons ernaartoe! Samen met onze andere Leuvense klasgenootjes Tom, Siu Wan en Jolien werd het een echt Belgenuitje. Heerlijk! Op de laatste dag trokken we nog naar het meer Xuanwuhu en daar kwamen we oog in oog te staan met… wanhopige Chinese ouders. In China is het niet ongewoon om je single zoon of dochter te komen aanprijzen in het park. Sterker nog: ze typen een A4-tje met de leeftijd, lengte, gewicht, behaalde diploma’s en andere toffe weetjes van zoon- of dochterlief. Een dating-cv dus. Geïnteresseerde kandidaten of potentiële schoonouders wisselen zo informatie uit en maken afspraakjes voor hun kinderen. Alle dating-cv’s gaan netjes op een waslijn en zo krijg je een ware datingmarkt! =)haha

Nanjing

Take your pick! =)haha

Zoals een vriendin ooit voorspelde: ‘Je zal eerst het eten van thuis missen en dan je familie. In die volgorde.’ En inderdaad, we aten nog maar net onze buikjes rond in Nanjing en de heimwee naar thuis sloeg al toe. Kerstmis is hét familiemoment van het jaar in onze cultuur, maar in de Chinese cultuur heeft het geen betekenis. Enkel op kerstavond ping’anye 平安夜 schenken Chinezen elkaar appels pingguo 苹果, omwille van de overeenkomst in uitspraak tussen ‘kerstavond’ en ‘appel’ (ping), maar de schrijfwijze verschilt zelfs. Hét familiemoment van het jaar, bracht ik dus dit jaar door met vrienden. We trokken naar het Braziliaanse restaurant voor lekker eten, en dan vooral écht vlees, en daarna deden we iets heel atypisch Kerstmis. We gingen naar de Chinese club A8. De obers waren dan wel uitgedost in kerstkostuum, maar het echte kerstgevoel is dit jaar aan me voorbijgegaan. Geen kerstlichtjes, geen kerstmarkt, geen sneeuw… Iedereen had de avond graag met zijn familie doorgebracht, maar samen was het toch een onvergetelijke Kerstmis. En die ene grote verlichte kerstboom die ons verraste in het centrum, maakte eigenlijk wel veel goed. =)haha.

祝你们圣诞节快乐!Vrolijk kerstfeest iedereen!

En tot snel in het nieuwe jaar! =)

Toch een beetje Kerstmis in China =)

What doesn’t kill you makes you stronger!

26 Nov

Hoi hoi thuisfront!

Hoog tijd weer voor een verslagje vanuit China! Even de hoogtepunten op een rijtje: ik werd bestolen, bedot, vergiftigd én ik zat een volledige Chinese opvoering van Oliver Twist uit. Misschien wat nuances leggen in mijn verhaal? =)haha

Ik zal beginnen met de diefstal. De feiten speelden zich ongeveer drie weken geleden af. De dief was aanvankelijk duidelijk op zoek naar eten, want ik betrapte hem terwijl hij rondneusde in mijn vuilnis. Hij kon ontsnappen, maar had het lef nog een tweede keer langs te komen. Dit keer ging hij met één zwarte, rondslingerende sok aan de haal. De buit is tot op vandaag niet teruggevonden. Profiel van de dader: vier poten, lange staart en een grijze vacht. De verdachte staat ook bekend onder de naam ‘rat’. Ik bracht de autoriteiten op de hoogte, heb me erg kwaad moeten maken, maar heb hen toch zo ver gekregen om alle mogelijke toegangswegen naar mijn kamer dicht te spijkeren (op mijn eigen voordeur na dan). De dader werd twee weken geleden voor het laatst gezien en sindsdien ontbreekt elk spoor. Gelukkig! =)haha

Bedot? Ooh jawel! Dat de Chinese regering graag controle heeft over haar volk is niet meteen een publiek geheim. Als sinologe hoor je daar alles over te weten, maar wanneer het moment aanbreekt, denk je er natuurlijk niet bij na. Ik heb het over het Partijcongres. De periode dat de presidentswissel zich in Peking afspeelde, liep ik in Ningbo naar mijn internetbedrijf, naar de computerwinkel, terug naar het internetbedrijf en kreeg ik op drie dagen tijd twee internetinstallateurs over de vloer. Mijn internet lag compleet plat. Toeval? Dat dacht ik niet. Nu het Partijcongres er weer op zit, werkt alles weer prima. Ohja, mijn blog wordt in China ook fijn geblokkeerd. Voor het geval ik dingen zou schrijven zoals hierboven. Gelukkig zijn er altijd achterpoortjes =)haha

De Chinese overheid die graag de touwtjes (strak) in handen houdt, is trouwens net zo alledaags als het Chinese eten dat je een voedselvergiftiging bezorgt. Ongeveer iedereen die een tijdje in China verblijft, krijgt er vroeg of laat mee te maken. Ook ik dus, een dikke week geleden. Maar maak je geen zorgen: ik ben er niet van gestorven en na een weekje in bed, kon ik er weer tegenaan.

Ik was zelfs zo goed genezen dat ik dacht een Chinese opvoering van Oliver Twist aan te kunnen. Het waren de Chinese masterstudenten Engels die op de planken kropen en hun beste Engels – ahum –  uit de kast haalden voor de voorstelling. Het hele plaatje klopte: prachtige kostuums, mooi decor… Maar dan dat Engels… Foei foei. De Chinese ondertitels werden bovenaan geprojecteerd en ik heb ze moeten lezen om te verstaan wat de acteurs zeiden. We hadden ook allemaal een gloeiende hekel aan Oliver toen we uiteindelijk de zaal buitenwandelden, dus er scheelde misschien ook wat met de vertolkingen van de personages.

Verder: ik deed een spreekbeurt in het Chinees over België, voor een klas van 140 Chinezen. Dat het een aula vol studenten ging zijn, wist ik natuurlijk niet toen ik toezegde om mijn land voor te stellen, maar onze lerares had ons al lang omgekocht met een etentje. =)haha Dat was superlief van haar en het was een erg gezellige avond. Ook een spreekexamen heb ik intussen achter de rug. Dat ging erg vlotjes. Het examenniveau lag dan ook een pak lager als in Leuven en de lerares was in de wolken over onze prestaties. Verder verjaarde Tomas (van Colombia) en om dat te vieren trokken we naar een Braziliaans restaurant in het hartje van Ningbo. En jammie! Wat een eten! Heeerlijk, écht vlees, échte groentjes en échte chocolade! We hebben drie uur lang niets anders gedaan als gegeten en ik had echt buikpijn toen we naar huis gingen. =)haha Misschien toch die gymkaart maar weer eens bovenhalen?

Om af te sluiten nog wat Chinese gekkigheid op een stokje: Chinese kindjes hebben vaak een gat in hun broek. Zo kunnen ze op eender welke plaats, op eender welk moment, hurken om hun plasje te doen. Zie je op een openbare plaats, zoals de hal van een treinstation, plots een plas liggen? Loop er maar beter in een boog om heen, want het is vast en zeker geen plas water. Sommige ouders pakken het anders aan en tillen hun kind boven een vuilbak. Gisteren nog gezien. Mannen met lange pinknagels? Jawel, zo kan je makkelijker het vuil uit je oren halen, erg praktisch! Vreemde gewoontes? Ja dus. Maar één ding moet je ze nageven: eerlijk zijn die Chinezen wel! Als je op een overvolle bus stapt en je kan niet bij de chauffeur om te betalen, geef je gewoon je kaartje of je geld door aan de persoon naast je en zo wordt het in een ketting doorgegeven naar de chauffeur. Iedereen betaalt dus, altijd. Hoewel Chinezen dus erg eerlijk zijn, hebben ze toch de minder mooie gewoonte om al eens iemand uit te sluiten… Zo mag de letter ‘E’ niet meespelen met zijn broertjes en zusjes: In de trein vind je wel zitplaatsen ‘A’, ‘B’, ‘C’, ‘D’ en ‘F’, maar ‘E’ wordt verstoten. Ook onze Chinese klassen gaan van ‘A’, ‘B’, ‘C’, ‘D’ plots naar ‘F’. Klas ‘E’ bestaat niet… Dit om verwarring te vermijden: De uitspraak van letter ‘E’ van het alfabet wordt vaak verward met die van de letter ‘D’. Slim bekeken!

En nu ik al de vuile was van mijn nieuwe landgenoten heb buitengehangen, zal ik zelf ook maar over gaan tot bekentenissen… Ik heb gelogen in mijn vorige blogpost… Ik zei dat onze Chinese traditionele dansvoorstelling vrijdag 23 november zou zijn, maar het is pas deze week vrijdag, de 30ste. Nu jullie dat weten kunnen jullie natuurlijk extra hard duimen voor me vrijdag en dan zal ik in ruil voor een foto in traditionele Chinese kledij zorgen! Dat lijkt me een mooie deal… =)haha

Dikke zoenen, thumbs up en tot snel!

 

Back in Ningbo!

13 Okt

Na een superweekje vakantie keerde ik terug naar Ningbo en pikte ik mijn Chinese studentenleven weer op! Zal ik eerst even vertellen hoe onze reis verlopen is? =)

Onze eerste stop was Shanghai. Daar waren we uitgenodigd op een Belgische receptie en wie zegt nu nee tegen een lekker hapje en een Belgisch biertje? =)haha Daar zag ik Joke, Tessa en Thomas terug en later, in Suzhou, vergezelde ook Yoana (die nu in Nanjing woont) ons. Heel fijn om iedereen nog eens terug te zien, ervaringen uit te wisselen én… Suzhou te verkennen natuurlijk! Deze stad wordt weleens het Venetië van het Oosten genoemd en de mooie riviertjes door de stad maakten meteen duidelijk waarom. We bezochten het bekende Tiger Hill park, de toeristische straat Pingjianglu en nog meer mooie plekjes. Ondanks de mooie tempels, parken en uitzichten, blijft de meest memorabele ervaring eentje die zich tussen vier muren afspeelde: we gingen de typisch Chinese karaoke verkennen, of simpelweg ‘KTV’. Chinezen houden van zingen en karaoke is dan ook big business hier! Een heel complex vol met verdiepingen en verdiepingen zaaltjes die je kan huren om samen met je vrienden je stem schor te zingen. Heeerlijk! =)haha

Na enkele dagen Suzhou was ons plan oorspronkelijk om naar Hangzhou te trekken, maar dat blijkt een populaire bestemming te zijn tijdens de vakantie want werkelijk alles – hostels, hotels, appartementen – waren volgeboekt! Dan maar naar Ningbo? En hop, woensdag zaten we alweer op de bus, op weg naar ‘huis’. En ja hoor, zo terug aankomen in Ningbo, voelde echt een beetje als thuiskomen! We gingen nog de mooie Tiantongberg met boeddhistische tempel verkennen, we brachten een bezoekje aan de prachtige Tianyi bibliotheek en toen zat de vakantie er helaas al op.

Thuis komen betekent ook de gebruikelijke sleur én dus de lessen hervatten. Die waren deze week heel fijn, misschien ben ik extra gemotiveerd na een weekje vakantie? De lerares is ook erg tevreden over de Europeanen in haar les, dus we doen het zo slecht nog niet =)haha Nog een goede reden om naar de les te gaan: naast de gewone leerstof krijgen we ook wat culturele dingen mee. Zo overliepen we gisteren per seizoen welk fruit we zeker moeten eten. Dit seizoen was het youzi, maar die liet Yaoyao me al proeven. Yaoyao zit ook niet stil en elke keer als ik haar zie wil ze me zoveel mogelijk nieuwe dingen laten proeven en me helpen met mijn Chinees. Zo aten we deze week geroosterde kastanjes, waar ik niet meteen dol op was, maar ik moest het toch eens geprobeerd hebben. =) Daarna overliepen we op kot één voor één alle tv-zenders. Ze legde uit welke interessant voor me waren, waar ik films kon vinden, welke zender enkel nieuws uitzendt en welke series helemaal hot zijn. Ik ben simpel van start gegaan en keek naar de teletubbies. =)haha Leerrijk hoor!

Woensdag was er dan de openingsceremonie. Onze universiteit heeft de gewoonte haar studenten te sms’en voor elke scheet: zo krijgen we smsjes als een les wegvalt, als er een les bijkomt (op zaterdag!) en we kregen wel 20 herinnerings-smsen om toch maar niet te vergeten dat we woensdag de openingsceremonie moesten bijwonen en vooral: ‘dress up’. =)haha Toen we aankwamen zagen we dat het heel officieel was. We deden een heuse stoelendans vooraleer we in het juiste rijtje zaten om het podium op te wandelen, de juiste persoon de hand te schudden en dan mooi te lachen voor de camera. De mapjes die we kregen, bleken dan nog eens enkel voor de schijn te zijn: ons certificaat zat er helemaal niet in, dat was nog in de maak, verzekerde John, onze schoolcoördinator. Nina moest ook een speech geven en ze deed het schitterend!

Verder heb ik ook niet stilgezeten en ben ik een dagje gaan werken. Het wordt nog lachwekkender als je eenmaal weet wat ik deed: ik ging naar het Oktoberfest om de Chinezen te entertainen in een Duits pakje. Als iemand het vroeg: ‘Jawohl ich bin Deutsch’. Er klopte wel meer niet: het bier dat geschonken werd, was Carlsberg, Russische danseressen kwamen, met Braziliaanse pluimen in hun gat, samba dansen, en een gigantische Garfield én een smurf (sowieso Belgisch) kwamen het gebeuren opleuken. Ik word er voor betaald, maar met al het gratis bier, buffet en vooral desserts, had ik het net zo goed gratis willen doen =)haha En als jullie me nu willen excuseren? Ik moet me vandaag nog een keertje in mijn veel te spannend Duits pakje hijsen en er wachten een frisse pint bier en een lekker stuk chocoladetaart op me op het Oktoberfest.

Auf Wiedersehen!